Wojna Secesyjna była konfliktem zbrojnym między 'przemysłowymi' stanami Północy (tak zwana Unia) a nastawionymi bardziej na rolnictwo stanami Południa (Konfederacja). Jej najbardziej znanym powodem była różnica zdań w kwestii niewolnictwa. Bezposrednia przyczyna okazał się jednak wybór na prezydenta Abrahama Lincolna, co spowodowało secesję (wystapienie) jedenastu południowych stanów, które utworzyły Skonfederowane Stany Ameryki. Wojna rozpoczęła się w 1861 roku i trwała aż do 1865. Pomimo przewagi Unii zarówno pod względem ekonomicznym, jak i militarnym, poczatkowo sukcesy na ladzie i morzu odnosili wyłacznie Konfederaci. W odpowiedzi Unia przyjęła ustawę o osadnictwie, która dawała żołnierzom specjalne uprawnienia. Spowodowało to spory napływ ochotników i umożliwiło Unii nowa ofensywę. Po wycofaniu się z mediacji Francji i Wielkiej Brytanii, na których uznanie jako niezależnego kraju liczyła Konfederacja, Lincoln ogłosił proklamację emancypacji, na mocy której zniesiono niewolnictwo. Decydujace zwycięstwo Unici uzyskali w bitwie pod Gettysburgiem w 1863 roku, co dało poczatek serii spektakularnych sukcesów wojskowych. Wojnę ostatecznie zakończyła bitwa pod Appomattox, w której wzięło udział ponad trzy i pół miliona żołnierzy (prawie siedemset tysięcy z nich poniosło smierć). W międzyczasie w zamachu podczas przedstawienia teatralnego zginał z ręki fanatycznego aktora prezydent Abraham Lincoln. W 1865 roku, na mocy trzech poprawek do konstytucji, Murzyni uzyskali w Stanach Zjednoczonych pełnię praw obywatelskich.